Veel mensen zijn bekend met de drie primaire reacties: vechten, vluchten en bevriezen. Wist je echter dat er nog een belangrijke reactie is die vaak over het hoofd wordt gezien?

Ons lichaam is ontworpen om onze omgeving te observeren, te verwerken en erop te reageren.

Neem bijvoorbeeld in een vliegtuig: als er plotseling hevige turbulentie is, je kijkt (ik tenminste) eerst naar het cabinepersoneel om te zien of er mogelijk iets (ergs) aan de hand is. Het is interessant en leerzaam om te observeren hoe dit bij mensen werkt en ook bij dieren zoals paarden. Hoe is dit bij jou ontwikkeld? 

Dit (eerst je omgeving scannen) noem je Social Engagement.

Dagelijks lezen mensen voortdurend sociale signalen in hun omgeving. Tijdens interacties met anderen pikken we o.a. energie, gezichtsuitdrukkingen, stemgeluiden en lichaamstaal op. Deze observaties vormen ons zelfgevoel en leren ons wie betrouwbaar is en wie een bedreiging zou kunnen zijn. We scannen dus steeds intuïtief onze omgeving op signalen van veiligheid en gevaar.

Sociale betrokkenheid stelt ons in staat om ons verankerd te voelen, in deze gezonde en rustige staat kunnen we ons veilig, kalm, verbonden en betrokken voelen.

Tijdens ons leven ervaren we momenten van veiligheid, maar ook momenten van allerlei ongemak of gevaar. De manier waarop ons zenuwstelsel bedreigingen waarneemt heeft invloed op hoe onze hersenen en ons lichaam reageert op situaties.